من جز دسته آدمهایی هستم که وقتی تو شرایطی هستم که میخوامش ، آثار شرایط دیگرو پاک میکنم تا حتی الامکان هیچ خاطره ی قدیمیِ غیر قابل بازیافتی دوره نشه! دیروز یه عکس که شامل سه نیمرخ پاره بود دستم رسید. سه نیمرخی که سیر بزرگ شدنو خیلی واضح نشون میداد. صاحب اون عکسها هم مثل من باید خیلی وقت پیش، قبل از اینکه لباس سفید و تو تن تمام رخ اون عکسها ببینه ، اونارو نابود میکرد. به هر حال شایدم به گفته خودش از دسنش در رفته!
برای من یه کش بود که از گذشته در رفت و خورد بهم. راستش هم خوشم اومد هم نه! خوشم اومد چون یاد بعضی بچه بازیا و خل بازایه شیرینم افتادم و بدم اومد چون فهمیدم دورانداختن فقط باعث میشه آدم یادش نیاد اما چیزی از ذهن دور ریخته نمیشه و وقتی این قضیه برای من هست حتما برای بقیه هم صدق میکنه !
دل دروازه بودن خوبیش اینه که واقعا دور ریخته میشه! من فکر نمیکنم کسی آدمای دو روزه و متاسفانه مسکن و تو زندگی به خاطر بسپره!
برچسب:
نویسنده: کیانوش خلیلی
تاريخ: يکشنبه
5 آذر
1396 ساعت: 2:01